کودک
از نانشنامه
کودک آن دسته از آدمیان را گویند که هنوز آزادگی، عشق به همنوع، امید به آینده، خوشبینی و اعتماد به دیگران را از دست ندادهاند و آنان که کودکی را صغر سن دانستهاند خبطی شنیع کردهاند. باشد که هفتادسالهای کودک باشد و هفتسالهای نه. به گفتهٔ بیشتر عالمان کودکی نهایت کمال معنوی آدمیزاد است و از آن روست که هر که در کودکی فوت کند بیدرنگ به بهشت رضوان رود و باز از آن روست که پیران ۱۰۰ ساله پس از سالها کسب معلومات و دفع مجهولات و تحصیل کمالات در اواخر عمر کودک شوند. فرو افتادن از مقام شامخ کودکی را بلوغ گویند و عاقل باید تا تواند از آن بپرهیزد.
