می

از نانشنامه

می نوعی سرکهٔ نامرغوب است که در اسلامِ مترقیِ ایرانی صحبت پیرامون آن و سراییدن شعر در مدحش مستحب ولی نوشیدنش حرام است. ادیبان آن را به دو نوع زمینی و بهشتی تقسیم کرده‌اند. نوع زمینی آن مرغوب‌تر است و صرف آن باعث شنگولی می‌شود. نوع بهشتی آن با آب تفاوتی ندارد و صرف هزار پیاله از آن تنها به افزایش شمار دفعات سرزدن به آبریزگاه می‌انجامد. نوع دیگری هم از می هست که به آن میِ الهی می‌گویند. طبق آخرین محاسبات چنین ترکیبی زائیدهٔ خیالات خامی‌است که پس از صرف می زمینی به فرد دست می‌دهد.