تهران

تهران برابرنهاده‌های فرهنگستان: آخر ران، ته ران، انتهای ران. طبق نظر دانشمندان این منطقه بدآب و هوا به دلیل قرار گرفتن در بدترین نقطه جهان یعنی انتهای رانِ جهان که به اسافل جهان می‌رسد و محل تخلیه مدفوعات است، از شرایط اقلیمی بسیار بدی رنج می‌برد. مردمان آن اکثراً حقه باز و زبان‌باز هستند. اقوام مختلف از سراسر ایران در آن گرد آمده اند.از ترک‌ها که مثل مور و ملخ در آن ریخته‌ و بدون خون ریزی آن را فتح کرده اند گرفته تا اراکی و کاشانی و لر و بلوچ و تاتار و عرب و یهودی و ارمنی و شیطان پرست و بهایی و امثالهم. اما معلوم نیست چه حکمتی دارد تهران که هر کس بدان وارد می‌شود و دو شب در این شهر می‌خوابد و آب آن را می‌نوشد خود را تهرانی اصیل جا می‌زند.

در قابوس نامه آمده است که تهران شهری است که ساکنان آن به ته می رانند یا بقول حاج آلن سرکیسیان در گزیدۀ الروایات من جمیلۀ الرعایا کون خیزه می کنند؛

دانش مردم تهران حد وحصر ندارد و درباره همه جای دنیا میدانند٬ به خصوص تا محدوده دروازه دولاب. فی الواقع امر بر اهالی تهران مشتبه شده که ایران یعنی همان تهران و "شهرستان" همان روستاهای اطراف ایران (تهران) هستند که به آنها لکتو (lakatow)شده اند